Adam Shereston, paarden, en spiegels.

Een lang gekoesterde droom gaat in vervulling, ik ga naar een workshop van paardenfluisteraar Adam Shereston. Ik ga alleen, voel me kwetsbaar, ik ben bang en wil naar huis. In mijn hoofd barst het los en de angst vliegt naar mijn keel. Maar ik ga voor mijn passie en de enorme liefde voor deze prachtige dieren.

Ik val stil, omdat ik er te weinig kennis van en ervaring mee heb. Wat het paard mij laat zien is de bekende spiegel. Word ik nu wakker en zie de werkelijkheid onder ogen?

Ja, ik ben wakker geworden. Wegrennen of vluchten voor een probleem zal niemand verder helpen. Natuurlijk zoek je antwoorden, advies, hulp of steun. Dat is ook prima, maar uiteindelijk zal je het toch zelf mogen doen.

Ook ik bleef wegrennen als aangeschoten wild. De wil om te overleven is zo groot, maar de pijn vaak ondraaglijk. Rationeel kon ik alles verklaren en daar stopte het dan ook. Gevoelsmatig bleef ik voelen, schrijven, piekeren en mezelf verwijten maken.

Het paard dat mijn hart raakte rende weg en zocht bescherming. Bleef constant op zijn hoede en sloot zich af voor de rest. De tranen stroomden over mijn gezicht, zag ik het allemaal goed of was ik gek aan het worden?

De witte schimmel liet mij niet los en toen ik de kans kreeg ben ik naar hem toe gegaan. Hij was zo lief en zachtaardig. Stond opeens helemaal in zijn kracht en ik …………. ik werd wakker.

Vanaf dat moment sta ik in mijn kracht, ik kijk in de spiegel en zie wat ik niet wilde zien. Ja, ik ben de moeite waard om van te houden en zoveel meer. Houden van is ook een geschenk tussen 2 mensen, iets waar ik altijd naar zal blijven streven. Ik hoef mezelf niets te verwijten, ik ben tenminste open en oprecht (geweest). Ik ben niet haatdragend, maar laat mijn mening of gevoel door niemand meer beïnvloeden. Het is iets van mij en niemand heeft het recht om mij daarover te veroordelen.

Hoe ziek is deze maatschappij dat Social media gebruikt (of misbruikt) wordt om je gelijk te halen? Dat een kind vernederd wordt tot het diepst van zijn/ haar ziel. Dat er voor een dialoog geen plaats meer is. Dat de ene mens zich verheven voelt boven de ander en er blijkbaar op kickt een ander bewust pijn of verdriet te doen. Dit is niet hoe ik de toekomst voor ogen heb en ook nooit zal accepteren. Ondanks alles wat ik dit jaar heb geleerd, blijf ik geloven in liefde. Haat vraagt energie, liefde geeft energie.

Inmiddels is het december. Een maand van vergeving, van liefde, een maand zonder haat. Hoe moeilijk of pijnlijk dit jaar misschien ook is geweest, er zijn ongetwijfeld ook bijzonder mooie of liefdevolle momenten geweest. Neem ze mee in deze maand van bezinning, koester ze en zie het als een pracht begin van 2015.

Warme groet, Monique

Over monique46

Leef in liefde, eenvoud en vrijheid. Natuurmens en dierenvriend.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s