Flashback.

Opstaan en weten dat het een zware dag zal worden. Het definitieve afscheid en weten dat de nabestaanden zonder ouders verder moeten.

De onrust in mijn lichaam neemt toe en met een zwaar gevoel ga ik naar Haelen. Ooit een dorp waar ik zo graag naar toe ging.

Ik ben het niet meer gewend, een uitvaart in een kerk. Het voelt niet goed en al vrij snel volgt die innerlijke kou. Als verdoofd luister ik. Ik kan niet meer actief deelnemen, omdat het hele instituut mij zo tegen staat. Vreemd dat ieder “gebed” zo is blijven hangen en ik alle woorden voor me zie. Ik sluit me af, ik ben hier niet voor mezelf, maar voor mijn vriendin!

Mijn hart breekt als zij begint te praten, als ik haar naast de kist zie lopen. Ik kan niets voor haar doen en dus laat ik ook dat los.

Dan volgt de weg naar de begraafplaats in Roggel. De eerste puzzelstukjes beginnen te vallen. Hier ben ik eerder geweest, Leudal een mooi natuurgebied. Een heerlijke wandeling met een bijzonder mens.

Het definitieve afscheid volgt, maar ook de “koffietafel”. In mijn ogen een achterhaalt iets, niets is nog persoonlijk, mensen vallen aan alsof zij dagenlang niets gegeten en gedronken hebben. Totaal geen interactie.

Afscheid nemen van mijn lieve vriendin! Het voelt allemaal zo onnatuurlijk. De hele atmosfeer klopt voor mijn gevoel niet. Zoals er wel meer niet klopt.

Op weg naar huis valt alles op zijn plek. De herinneringen aan wat ooit was, komen keihard binnen. Stoppen onderweg, omdat iemand de uitslag binnen had gekregen. De wandeling, het bezoek aan het nieuwe appartement, maar ook het gevoel dat wij deelden.

En dan volgt uiteindelijk de herinnering aan de kerk. Afscheid van een prachtige vrouw, moeder van twee mooie dochters. Mijn hart staat stil! Ik benoem het en ben onbereikbaar. Mijn gevoel drijft mij weg van alles.

De film begint! Juist op het moment dat ik dacht het hoofdstuk afgesloten te hebben. De achtbaan begint gewoon opnieuw. Ik voel het, ik huil, ga door het diepste stof, maar weet wat ik weet en uiteindelijk vertrouwen op mijn innerlijke stem..

Alles wat ik ooit voor mezelf geschreven heb is werkelijkheid geworden! Aan mij om alles te plaatsen, dat wordt een harde dobber, maar ook die overwin ik!

Afstand van alles wat mij zo dierbaar is. Weg van internet, deze wereld is zo koud en kil geworden. Op MSN ook geen interactie meer.

Ach ja, ik was slechts een voorbijganger, ik vulde tijdelijk een leegte op!

Pijn en gemis overheersen, maar ik ook dit zal ik overwinnen!

Warme knuffel van mij xxx

Over monique46

Leef in liefde, eenvoud en vrijheid. Natuurmens en dierenvriend.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s