Fibromyalgie

Fibromyalgie, een aandoening waar ik wel veel over gelezen heb, maar het nooit van dichtbij heb mee gemaakt. Tot de afgelopen dagen.

Het breekt mijn hart als ik zie hoe een stralend jonge vrouw veranderd in een mensje, ineen gedoken van pijn. De toekomst aan haar voorbij ziet gaan en op dit moment alleen maar probeert te overleven.

Ieder uur zien hoe ze vecht tegen de pijn, geen rust kan vinden en steeds verder weg zakt in de wereld van pijn, onzekerheid en angst.

Uit de gesprekken van de afgelopen dagen wordt duidelijk hoe belangrijk het is dat je naasten begrijpen. Oké, de situatie binnen het gezin is al zwaar, omdat haar broer Duchenne heeft en er 24 uur per dag iemand bij hem moet zijn. Jarenlang heeft zij de verzorging van haar broer, samen met haar moeder gedaan. Sinds 2 jaar doe ik 4 keer per week de verzorging, waarvan 1 dag ook de begeleiding. De opzet was om de moeder te ontlasten en dat is lange tijd goed gegaan. Tot december afgelopen jaar. Inmiddels heb ik er een nieuwe collega bij gekregen, omdat de moeder het lichamelijk ook niet meer aan kan. Dit werkte prima, tot afgelopen weekend.

Voor de ouders is het zo belangrijk om af en toe iets met z´n tweeën te doen, even geen verzorging, begeleiding en zorgen. Zijn zus zou de begeleiding op zich nemen, maar haar lichaam weigerde. Waar het mogelijk was heb ik zoveel mogelijk overgenomen, maar ik was er maar enkele uren per dag.

Gistermorgen heb ik haar meteen naar bed gestuurd met de belofte haar wakker te maken als ik naar huis zou gaan. Helaas, van slapen is niet veel gekomen, omdat de telefoon constant ging. Toen ik klaar was met de verzorging stond ze opeens in de woonkamer en kwamen haar ouders thuis. Toen werd mij duidelijk wat zij bedoelde. Meteen lag zij onder vuur, verwijten en veel onbegrip.

Ze maakte zich steeds kleiner. Ik kon het niet meer aanzien en ben gaan praten. Uiteraard heb ik haar gevraagd of alles klopte zoals ik het vertelde. Dat was gelukkig het geval. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat de boodschap duidelijk was overgekomen en ben naar huis gegaan.

Vanmorgen bleek dus dat ik mij vergist had. Weer praten en uitleggen, maar het lijkt wel een muur. Tja, en dan gaat moeder doodleuk een duw rolstoel voor haar dochter halen, zonder overleg.

Als ik thuiskom heb ik een mail van haar. Over de pijnlijke confrontatie met de duw rolstoel, dat dit een proces is wat zij op haar manier en tempo wil doen. Het gaat allemaal veel te snel voor haar. Er zit zoveel onverwerkt verdriet, maar ze krijgt geen tijd en ruimte om dit allemaal te plaatsen. Tel daar haar schuldgevoel naar broer bij op, dan weet je dat het op een gegeven moment niet meer gaat.

Fibromyalgie, uiterlijk niet zichtbaar!!!

Lieve groet, Monique

 

 

 

 

Over monique46

Leef in liefde, eenvoud en vrijheid. Natuurmens en dierenvriend.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s