Eén jaar geleden.

In gedachten keer ik terug naar vorig jaar, 21 december 2010.

M´n zus belt en verteld dat mijn broer alweer wordt opgenomen in het ziekenhuis. Of het mogelijk is om naar het ziekenhuis te komen!

Er ligt een dik pak sneeuw, geen rijbewijs, onrust in mijn lichaam! Ik moet gaan bellen, ik kom wel in het ziekenhuis!

Eerst mijn moeder bellen, maar hoe breng ik dit? Natuurlijk wil zij meteen naar het ziekenhuis. Ik beloof vervoer te regelen en terug te bellen. Dan ga ik zijn oudste dochter bellen. Een bijzonder moeilijk gesprek. Zij heeft sinds een aantal maanden weer contact met haar vader, maar zijn einde is zo dichtbij. Ze gaat haar zus bellen en komt ook naar het ziekenhuis.

Mijn zus komt m’n moeder en mij ophalen. Onderweg horen wij dat m’n broer heel veel pijn heeft, zijn vriendin de zorg niet meer aan kan en ziekenhuisopname het eindstation zal zijn. Mijn moeder breekt en ik kan niets zeggen.

Bij het ziekenhuis aangekomen zien we zijn dochters lopen. Een emotioneel weerzien, maar ook heel erg vertrouwd en warm.

Binnengekomen blijkt dat mijn broer er nog niet is. Ik bel m’n lief. Hij probeert zo snel mogelijk te komen, maar dat gaat niet lukken. Hij zit in België en het openbaar vervoer werkt niet mee.

We gaan met z’n allen naar de afdeling waar hij wordt opgenomen en krijgen een gesprek met de behandeld artsen. De sfeer is erg bedrukt. Alles staat in het teken van pijnbestrijding. Maar als mocht blijken dat het ontoereikend is gaat men over tot levensbeëindiging. Gelukkig is er alle ruimte om vragen te stellen en onze angst uit te spreken.

Dan komt het bericht dat wij naar m’n broer kunnen gaan, hij ligt eindelijk op de afdeling! Met lood in de schoenen ga ik naar binnen, de rest volgt mij. Ik schrik me helemaal wezenloos, hij is een schim van de persoon die ik de week daarvoor heb gezien.

Als ik zeg dat zijn dochters er zijn volgt een reactie, hij wil omhoog komen maar heeft geen kracht meer. Hij is erg onrustig en ik stel voor dat wij hem even tijd geven om op adem te komen.

We gaan naar de familie-kamer, ontredderd! Mijn moeder wil graag dat er pastoor komt en dat wordt meteen geregeld. Ik stel voor dat iedereen, na het bezoek van de pastoor, nog een moment met mijn broer alleen mag hebben, zeggen wat je graag met hem wil delen. Iedereen kan zich daar in vinden.

Ik weet niet meer wie als eerste ging of als laatste! Ik heb met hem gepraat en beloofd de volgende morgen terug te komen, omdat ik hem niet alleen wilde laten.

Het was allemaal erg emotioneel en met pijn in ons hart gingen wij weg.

De volgende morgen ging om 6 uur de telefoon. Ik wilde niet opnemen, wilde niet horen dat hij overleden was. Het kon niet, het mocht niet, niet alleen! Helaas, zijn lichaam was op, zijn strijd voorbij. Het schuldgevoel overheerste alles, ik had hem alleen gelaten.

Nu weet ik dat het zijn keuze was! Dit aardse leven op zijn manier verlaten.

Ik gedachten hou ik zijn hand weer vast, zeg hem dat ik van hem hou.

Dag broertje, ik mis je, maar jouw rust was en is belangrijker!

Lieve groet, je kleine zusje

Over monique46

Leef in liefde, eenvoud en vrijheid. Natuurmens en dierenvriend.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s