Geboorte en dood.

Zaterdag begon zo mooi, een berichtje van een ex-collegaatje! Mijn mannelijke ex-collega, voor mijn gevoel nog steeds een dierbare vriend, was voor de eerste keer in zijn leven Opa geworden. In gedachten zag ik een stralende, zielsgelukkige man. Helaas, ik mag niet meer mailen of sms-en, dus een kaartje gekocht. Zondag wilde ik in alle rust zoeken naar de juiste woorden, maar het kaartje ligt onbeschreven naast me en ik kan mezelf haten omdat ik word verscheurd door zoveel emoties.

Zaterdagavond, het begin van het einde. Diep in mijn hart wist ik al: Dit is zo ontzettend fout! Lieve, mooie Floortje zag niets meer. Mijn lieve poezenvrouwtje was al doof en dan ook nog niets meer zien??? Van zaterdag op zondagnacht naast haar geslapen, haar pootjes bleven bewegen, alsof ze op wilde staan, weg van hier. Geen controle meer over haar magere lijfje, het bedje nat van de urine. Huilend verschoon ik het bedje en ’s morgens was ik haar met een washandje, fohn haar haartjes droog en neem haar in mijn armen. Uitdroging flits er door mijn hoofd en samen met Marc proberen we, middels een spuitje, haar vocht toe te dienen. Enkele seconden later braakt ze alles weer uit, doodmoe ligt ze in mijn armen. En ik, ik kan alleen maar huilen, voel me machteloos. We besluiten een dierenarts te bellen, maar helaas geen medewerking. De uren verstrijken, af en toe een vreselijke miauw. Ze vecht, wil niet opgeven. Haar strijd snijd als een mes. Ik heb naast haar gelegen, gezegd dat ze mocht gaan, dat haar kindjes en vriendjes op haar wachten, dat ik altijd van haar zal blijven houden. Het maakte niets uit, ze bleef vechten voor het leven.

Van zondag op maandag , ik lag natuurlijk bij haar, verslechterde haar lichamelijke toestand ziender ogen en instinctief gingen mijn handen naar haar lijfje. Maar ik kon haar geen rust geven, nee natuurlijk niet ik gaf haar mijn verdriet, mijn pijn en angst. Om haar toch rust te geven heb ik haar tegen 5:00 u. op een andere kamer gelegd, maar om 7:00 u. was er niets veranderd.

Wetend dat ik haar voorgoed moet laten gaan, ben ik naar m’n werk gegaan, gevraagd of ik eerder naar huis mocht gaan en dat was oké. Met angst en beven naar huis gefietst: Leeft ze nog??? Thuisgekomen meteen gaan kijken en toen brak er iets in mij. Ze bleef vechten, haar lijfje zo ontzettend koud. Om 11:00u. het sms-je: De dierenarts komt tussen 14:30 en 15:00 u. Beng, geen weg terug meer. Ik word kleiner en kleiner, de tranen blijven komen en mijn hart huilt.

Als mijn lieverd thuiskomt miauwt ze keihard, als verlamd kijk ik toe. Wat gebeurt hier??? Twee volwassen mensen, compleet gebroken, Floortje die vecht voor haar leven, maar haar lijfje is op. Haar dochter negeert haar, Zuco is bang voor haar, zij voelen haar strijd feilloos aan.

Het is 14:45 u. als de dierenarts komt. Ik wil weg, ik kan haar niet loslaten, maar het gaat niet over mij. Floortje en haar uiteindelijke rust, dat is wat telt. Ja, gelukkig werd ze rustig na de kalmeringsspuit, wat daarna volgde zal ik jou besparen. Maar de beelden blijven door mijn hoofd schieten.

We hebben haar in onze tuin begraven. Naast vriendje Fred. De pijn is met geen pen te beschrijven, de innerlijke kou raak ik niet kwijt en m’n ogen branden in mijn kop. Maar m’n lieve Floortje is nu in de hemel en hoeft niet langer te lijden.

Ik ben haar zo dankbaar voor de 19 mooie jaren die ze bij ons is geweest, onze lieve vondeling.

Ik hoop dat ik ergens deze week de kracht heb om een mooie tekst te schrijven voor mijn dierbare opa-vriend!

Over monique46

Leef in liefde, eenvoud en vrijheid. Natuurmens en dierenvriend.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s