Moederdag 2016

Diep in mijn hart verafschuw ik dit soort dagen, omdat het te commercieel geworden is. Als kind vond ik het zo spannend om op Vader- of Moederdag een gedichtje voor te dragen. Van die spanning is niets meer over, ik ga naar een bepaalde winkel en koop iets voor mam.

Dit jaar is alles anders. Mam is niet meer de moeder zoals zij was. Haar belevingswereld staat haaks op de werkelijkheid en vergroot de kloof tussen haar en haar omgeving enorm. Als jongste ben ik de eerste die zij niet meer (her)kent ………… bizar, omdat ik degene ben die 3 tot 4 keer per week bij haar is.

In de hoop een positieve prikkel te geven koop ik de plant die mijn vader altijd kocht voor haar. Heel even straalden haar ogen, maar al snel verdween ze weer in haar warrige wereldje.

Ik hou van haar, het maakt niet uit in welke fase zij zich bevindt. Haar ziektebeeld is tevens een spiegel. Deze spiegel leert mij zo ontzettend veel en soms valt het mij zo zwaar, maar bizar genoeg was Marc de enige die er altijd voor mij was. “Mijn vrienden” waren onbereikbaar, hadden het te druk of de vriendschap was over. Het deed zo ontzettend veel pijn en mijn zelfvertrouwen daalde tot nul.

Moederdag 2016 is een keerpunt! Ik ben geen moeder, maar een mens vol liefde. Ik kies voor een leven vol liefde, voor geven, voor helen, voor ontspanning ………… in de hoop dat dit mij nog gegeven is.

Koester je moeder, je vrouw, je eigen vrouwelijke kant, je zijn als prachtig mens.

Liefs Monique

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Gebroken bloem, maar het voorjaar komt!!!

Een gesprek met een onbekend iemand voor mij, maar o zo confronterend.

Ik haat spiegels, ik vind het niet prettig om mezelf te zien. Waarom niet? Ik herken mezelf niet meer.

En dan gaat iemand mij lezen, mijn lichaam komt in verzet ……… ik probeer alles af te sluiten, maar helaas …….. te laat! Ik kan niet meer, wil die pijn, het verdriet niet meer voelen, maar het is en blijft een deel van mij. Monique in haar kracht bestaat niet meer, ondanks het feit dat ik er dagelijks voor vecht!

En dan volgen de woorden: “Jij bent een gebroken bloem! Je hebt alles gegeven en dit is het resultaat”. Inwendig schreeuw ik, maar niemand mag het voelen. De onbekende gaat verder: “De doorstroming stagneert en jij raakt jezelf steeds meer kwijt. Jij bevindt je nu in een rouwproces en zonder hulp kom je hier niet uit”. Helaas als professional mag deze onbekende mij niet op dit pad begeleiden.

Ik weet het, het klopt allemaal! Dat ik niet geluisterd heb naar de mensen die voor mij het beste wensten en mij zo vaak waarschuwden, hoe blind kan je zijn? Het innerlijke weten, het vertrouwen ……… het is er niet meer. Ik ben degene die het zover heeft laten komen en alleen ik ben degene die dit hele gebeuren kan stoppen.

Dus dat wordt een rituele afsluiting en zoals ik het nu voel een internetloze periode inlassen. Tijd voor contacten waar wederzijdse interesse de basis is, waar de deur altijd open staat en schaamte voor mij als mens niet bestaat. Waar ik in vreugde wordt voorgesteld en welkom ben, waar “vrienden” eens geen vooroordeel hebben. Een leven waar een ieder er mag zijn. Ach, ik droom vrolijk verder, maar diep van binnen voel ik alle messteken van de vrienden van mijn “xxx” die hun ongezouten mening over mij mochten ventileren. Hoe bekrompen en kortzichtig ben je om over iemand een oordeel te vellen die je nog nooit gezien of gesproken hebt? Ik nodig iedereen uit om in mijn schoenen te gaan staan.

Ik weiger in negativiteit te vervallen en ga voor vreugde, compassie en onwijs veel liefde!

Leef in liefde, eerlijkheid en mededogen!

Liefs Monique

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Adam Shereston, paarden, en spiegels.

Een lang gekoesterde droom gaat in vervulling, ik ga naar een workshop van paardenfluisteraar Adam Shereston. Ik ga alleen, voel me kwetsbaar, ik ben bang en wil naar huis. In mijn hoofd barst het los en de angst vliegt naar mijn keel. Maar ik ga voor mijn passie en de enorme liefde voor deze prachtige dieren.

Ik val stil, omdat ik er te weinig kennis van en ervaring mee heb. Wat het paard mij laat zien is de bekende spiegel. Word ik nu wakker en zie de werkelijkheid onder ogen?

Ja, ik ben wakker geworden. Wegrennen of vluchten voor een probleem zal niemand verder helpen. Natuurlijk zoek je antwoorden, advies, hulp of steun. Dat is ook prima, maar uiteindelijk zal je het toch zelf mogen doen.

Ook ik bleef wegrennen als aangeschoten wild. De wil om te overleven is zo groot, maar de pijn vaak ondraaglijk. Rationeel kon ik alles verklaren en daar stopte het dan ook. Gevoelsmatig bleef ik voelen, schrijven, piekeren en mezelf verwijten maken.

Het paard dat mijn hart raakte rende weg en zocht bescherming. Bleef constant op zijn hoede en sloot zich af voor de rest. De tranen stroomden over mijn gezicht, zag ik het allemaal goed of was ik gek aan het worden?

De witte schimmel liet mij niet los en toen ik de kans kreeg ben ik naar hem toe gegaan. Hij was zo lief en zachtaardig. Stond opeens helemaal in zijn kracht en ik …………. ik werd wakker.

Vanaf dat moment sta ik in mijn kracht, ik kijk in de spiegel en zie wat ik niet wilde zien. Ja, ik ben de moeite waard om van te houden en zoveel meer. Houden van is ook een geschenk tussen 2 mensen, iets waar ik altijd naar zal blijven streven. Ik hoef mezelf niets te verwijten, ik ben tenminste open en oprecht (geweest). Ik ben niet haatdragend, maar laat mijn mening of gevoel door niemand meer beïnvloeden. Het is iets van mij en niemand heeft het recht om mij daarover te veroordelen.

Hoe ziek is deze maatschappij dat Social media gebruikt (of misbruikt) wordt om je gelijk te halen? Dat een kind vernederd wordt tot het diepst van zijn/ haar ziel. Dat er voor een dialoog geen plaats meer is. Dat de ene mens zich verheven voelt boven de ander en er blijkbaar op kickt een ander bewust pijn of verdriet te doen. Dit is niet hoe ik de toekomst voor ogen heb en ook nooit zal accepteren. Ondanks alles wat ik dit jaar heb geleerd, blijf ik geloven in liefde. Haat vraagt energie, liefde geeft energie.

Inmiddels is het december. Een maand van vergeving, van liefde, een maand zonder haat. Hoe moeilijk of pijnlijk dit jaar misschien ook is geweest, er zijn ongetwijfeld ook bijzonder mooie of liefdevolle momenten geweest. Neem ze mee in deze maand van bezinning, koester ze en zie het als een pracht begin van 2015.

Warme groet, Monique

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Leven vanuit je hart.

En dan heb je een bepaalde leeftijd bereikt waarop jij jezelf niet meer hoeft te bewijzen, althans zo voel ik het.

Ik heb jarenlang iedereen die mij lief is/was gepleased, want stel je toch eens voor dat je iemand teleurstelt. Een ander boven mijn persoontje plaatsen was mijn tweede natuur geworden.

Uitgerekend vandaag heb ik een gesprek gehad met iemand die mij nog nooit gezien of gesproken heeft. Zij heeft de gave om mensen te “lezen” en het eerste wat ze zei was: Jij bent een gever en hebt moeite met ontvangen. Zo………. die kwam binnen. Hoe moeilijk ik het ook vind, het is nu eenmaal zo.

Ondanks het feit dat het financieel eigenlijk niet kan, ga ik voor mijn droom ……. communiceren met dieren. Het is een jaaropleiding, met wekelijkse opdrachten. Dit gaat veel van mij vragen en ik weet dat ik heel erg diep zal gaan, maar………… Als ik mijn droom kan en mag verwezenlijken en echt met dieren kan en mag communiceren dan ben ik de gelukkigste vrouw op aarde.

Liefdevolle groet, Monique

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Liefde

En dan doe je mee aan een geweldige groepsmeditatie voor dieren. Zelden heb ik zo’n mooie en liefdevolle meditatie ervaren. Na afloop meteen mijn moeder gebeld en het werd al snel duidelijk dat de intentie heeft gewerkt!

En toch blijft één aspect aan mij knagen! Liefde, alles is liefde.

Is dat echt zo? Als liefde alles is, waarom leeft dan men dan niet in harmonie, in liefde met elkaar, met de natuur en de dieren? Waarom blijft het ego zo vaak de boventoon voeren? Wat is er mis om jezelf bloot te geven aan mensen die je dierbaar zijn?

Maar nog meer worstel ik met de vraag: Waarom negeren mensen elkaar, waarom doen mensen elkaar pijn of verdriet? Wat is de beweegreden, waar zit die pijn en hoe kan je een ander helpen? Waarom wil die ander niet geholpen worden?

Open je hart, omarm de hulp en duik samen in het diepe. Voel de pijn, het verdriet, deel het en laat het vervolgens daar waar het thuis hoort! Pijn en verdriet wordt meestal veroorzaakt door een ander of door jouw verwachtingspatroon.

Laat het los, ga in je eigen kracht staan!

Ik ga aarden en terug naar mijn basis, heb gedaan wat mijn hart mij vertelde. Dit gaat niet zonder slag of stoot, maar met onvoorwaardelijke liefde gaat dit zeker lukken.

Leef je leven zonder rancune, haat of jaloezie! Leef vanuit liefde, deel dit en het vermenigvuldigd zich. Het is als een boemerang, dus omarm de liefde die je terugkrijgt.

Warme, liefdevolle groet, Monique

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Een dag van bezinning.

Ik heb deze dag niet bewust gekozen, tijdens de Dodenherdenking viel het pas op zijn plaats.

Een dag om alles eens op een rijtje te zetten. Woorden die mij raakten. Die woorden maakte mij bang, klein en onzeker. Woorden als een ouder die zijn kind publiekelijk straft, als een leraar die de leerling vernederd in het bijzijn van de hele klas. Alles wel tientallen keren terug gelezen, zoeken naar mijn foute woorden en weer de fout bij mezelf zoeken.

Hoe kom ik uit deze negatieve spiraal? Waarom laat ik dit iedere keer weer toe? En dan ga ik zoeken op internet. Val van de ene in de andere verbazing, de ene meditatie wordt gevolgd door een nog diepere meditatie.

Langzaam pel ik laag voor laag af. Hoe dichter ik bij de kern kom, hoe heftiger het wordt. Het gevoel van liefde wordt intenser, het groeit, het bloeit en straalt. Het overvalt mij compleet.

Na alle verwijten, de belerende woorden, blijft liefde de boventoon voeren. Liefde zonder verwachtingen, zonder eisen, zonder wederliefde, maar liefde in de puurste vorm die bestaat. Wat ik ook probeer, die intense liefde blijft.

4 mei 2014, wij herdenken de doden, ik deed dit in mijn geliefde bos. In stilte, een zijn met hen die gevochten hebben voor onze vrijheid, in de natuur. Zelfs het leven in het bos werd rustiger en stiller.

En op weg naar huis viel alles op zijn plek! Woede of haat is een reflectie van je eigen onvermogen, iets wat je projecteert op een ander. De spiegel die alles weerkaatst, maar waarin je niet wil kijken. Weglopen voor je eigen tekortkomingen,  jezelf boven alles en iedereen plaatsen, maar …………..! Er is slechts één antwoord: Liefde voor jezelf!

Hoeveel pijn of verdriet iemand je ook doet, laat het bij die ander. Het is zijn/haar probleem. Ga terug naar je kern, naar je eigenliefde en omarm jezelf. En nee dat is niet egoïstisch, het is een geschenk aan jezelf. Als je dit kan, kan je iemand liefhebben zonder voorwaarden.

In liefde laat ik vrij wat mij pijn heeft gedaan. In liefde, in de puurste vorm, omarm ik wat in mij en voor mij ligt. Weten wat ik weet, voelen wat er binnenkomt, onderga ik deze transformatie.

Op blote voeten, zonder kleren dans ik op de golven van liefde en voel mij geborgen! Ik leef en geniet.

Warme groet, Monique

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Gezocht en gevonden!

Afgelopen week dus toch maar mijn hart gevolgd en het was voor mij thuiskomen! Eén blik en het gevoel was voor 100% oprecht. Niets of niemand kan dat veranderen. Het gevoel van echte, onvoorwaardelijke liefde ………..

Ja, deze liefde mag er zijn!  Waarom? Een liefde zo in mijn hart, zo puur en oprecht…………. iets mooiers bestaat voor mijn gevoel niet!

Vanuit een intens gevoel van liefde deel ik dit gevoel. Het is goed zoals het is, niets meer of minder. Niet iedere liefde wordt beantwoord, maar is dat eigenlijk wel de bedoeling?

Angst, was een van de redenen om deze liefde te negeren. Waarom angst? Omdat ik bang was dat ik deze liefde niet zou mogen voelen. Onzekerheid! Was het wel liefde of was het een verlangen?

Alleen door echt in het diepe te duiken, kan ik deze liefde plaatsen. Plaatsen in mijn hart.

De tweede uitdaging, mijn enorme liefde voor dieren en het enorme ontzag wat ik voor hen voel.  Het is de rode draad in mijn leven. Paarden, ik aanbid ze, maar ben vaak ook bang. Ze zijn zo groot en krachtig, weten de mens als geen ander te lezen. Daardoor zijn ze in staat mij (ons) de spiegel voor te houden.

Zaterdagavond zag ik een, voor mij, onbekend paard. Iets raakte mij bij het zien van haar. Ik heb de gekke gewoonte om tegen alle dieren te praten en dus ook tegen haar. Ze kwam meteen naar me toe en toen volgde iets wat ik nog nooit eerder heb ervaren. Met haar neus tegen mijn gezicht ging ze mij helemaal aftasten, van boven naar beneden en van links naar rechts. Uiteindelijk duwde ze haar neus tegen de mijne en hebben wij zo minutenlang gestaan. Dit gevoel was overweldigend en ontzettend leerzaam voor mij.

Beide ervaringen laten mij zien wat ik niet durfde te zien. Houden mij een spiegel voor en maken mij duidelijk ik kan en mag liefhebben, houden van, zonder afhankelijk te zijn van een ander.

Dit gevoel toelaten betekend dat mijn muurtje, mijn harde kant de prullenbak in kan. Ik mag mezelf laten zien, ik mag mijn gevoel toelaten en omarmen. En vooral ik mag houden van mezelf en van wie of wat dan ook!

Warme groet, Monique

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen